Globaltourplanner

บุมถัง ประกอบขึ้นจากหุบเขาสี่แห่ง คือชูเมะ โชโกร์ ตัง และอูรา ซึ่งมีความสูงตั้งแต่ 2,600-4,000 เมตร ปัจจุบันมีฐานะเป็นเขตปกครองโดยมีศูนย์ลางการบริหารปกครองอยู่ที่จาการ์ หุบเขาโชโกกร์ กับชูเมะเป็นพื้นที่กสิกรรม ในขณะที่หุบเขาถังกับอูราเป็นเขตเลี้ยงปศุสัตว์ ทั้งจามารีและแกะ แต่ปัจจุบันมีการปลูกมันฝรั่งเป็นพืชเศรษฐกิจเพิ่มขึ้นมาด้วย ส่วยพืชที่ปลูกเพื่อบริโภคกันเองในพื้นที่ก็มีบั๊กวีต (พันธุ์หวานและพันธุ์ขม) ข้าวบาร์เล่ย์ และข้าวสาลี นอกจากนี้ยังได้นำข้าวมาทดลองปลูกในหุบเขาโชโกร์เป็นครั้งแรกเมื่อปี 2004 ด้วย

หุบเขาทั้งสี่ของบุมถังเป็นหุบเขากว้างและเปิดโล่ง ทิวเขาที่รายล้อมเป็นแนวเนินเตี้ยๆ จึงให้ความรู้สึกโล่งกว้างยิ่งกว่าหุบเขาใดในภูฎาน จะมีก็ยกเว้นแต่หุบเขาในผอบจิกะในเขตเทือกเขาดำเพียงแห่งเดียว บุมถังเป็นภูมิภาคที่เหมาะจะมาเดินเท้าท่องชมธรรมชาติแบบสบายๆ เพราะพื้นที่ค่อนข้างราบ เป็นเนินลาดไม่ใช่เขาสูงชัน ทั้งยังมีหมู่บ้านเล็กๆ ให้แวะเข้าไปเรียนรู้วิถีชีวิตแบบชนบทอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ในอดีต หุบเขาต่างๆ ของบุมถังถือเป็นเขตโดดเดี่ยวและค่อนข้างยากจน แต่หลังจากสร้างทางหลวงสายตะวันออก-ตะวันตกแล้วเสร็จเศรษฐกิจก็ดีขึ้นผิดตา อีกทั้งการท่องเที่ยว โครงการช่วยเหลือจากสวิตเซอร์แลนด์ (เช่นการทดลองปลูกมันฝรั่ง) และโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำขนาดเล็กของอินเดียยังเข้ามากระตุ้นทำให้บุมทังมั่งคั่งรุ่งเรืองยิ่งขึ้น ช่วง 15 ปีที่ผ่านมาจึงมีบ้านเรือนสวยๆ ปรากฏให้เห็นหนาตา สินค้าที่วางขายในเขตจาการ์ก็มีให้เลือกมากมายครบถ้วนไปเสียทุกอย่าง

หมู่บ้านซูนญี

หมู่บ้านซูนญีซึ่งมีชื่อเลื่องลือทางด้านฝีมือการทอผ้า จึงน่ามาเยือนอย่างยิ่ง ผู้หญิงในหมู่บ้านจะใช้ผ้าโพกศรีษะตามธรรมเนียมของทางบุมถัง ทอผ้ายาทระด้วยหูกตั้งแบบมีบันไดเหยียบและทอเข็มขัดด้วยหูกกรอบขนาดเล็ก ยาทระ คือผ้าขนสัตว์ทอเป็นลายทแยง ใช้ทำผ้าคลุมเตียง หมอนอิง หรือจะตัดชุดสวมใส่ก็ล้วนสวยงาม ถือเป็นของดีของบุมถัง และหุบเขาชูเมะก็ได้ชื่อว่ามีผ้ายาทระคุณภาพดีที่สุด

นอกจากนี้ ซูนญียังมีสิ่งเชิ่ดหน้าชูตาอีกอย่างหนึ่ง คือวัดเล็กๆ บนฝั่งซ้ายของถนนเชื่อกันว่าเป็นวัดซึ่งพระเจ้าซงเซ็น กัมโปะแห่งทิเบตทรงสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 เพื่อตรึงร่างนางปีศาจยักษ์เอาไว้ พระประธานของวัดคือพระไวโรจพุทธเจ้า (นัมปานันเซ) อันเก่าแก่ หัตถ์สองข้างประคองธรรมจักรเอาไว้ ส่วนภาพจิตรกรรมนั้นเป็นของที่วาดขึ้นใหม่ในปี 1978 ด้วยฝีมือลามะลัมเปมาลาผู้เป็นลูกหลานของหมู่บ้านซูนญี